Brukentalia kłosowa
ApartamentyLiście skupione, po 4 lub 5 w bardzo nieregularnych okótkach, odstające, do 5 mm długości, równowąsko- podługowate, bardzo delikatnie krótko orzęsione, często zakończone grubym, gruczołowato zaostrzonym włosem; brzegi podwinięte, ale pozostawiają wolną do jednej trzeciej spodniej strony liścia. Kwiaty 4-krotne, małe, jasnoróżowe, zebrane w gęste, wielokwiatowe, krótkowalcowate lub kuliste, szczytowe grona. Szypułki do 3 mm długości, bez przykwiatków. Kielich dzwonkowaty zrośnięty, 1,5 mm długości, różowy, szerokotrójkątne działki są nieco krótsze od rurki. Korona 3 mm długości, dzwonkowata, jajowate łatki są tak długie jak rurka korony. Pręcików 8 całkiem zamkniętych w kwiecie, pylniki bez wyrostków. Zalążnia górna, naga, szyjka pojedyncza. Owocem jest naga torebka, pękająca wzdłuż linii środkowej owocolistków. Siedlisko: W lasach i pastwiskach subalpejskich; unika wapieni. Rozmieszczenie: Góry Rumunii i Półwyspu Bałkańskiego, na południe do północnej Grecji. Okres kwitnienia: Od lipca do sierpnia. Uwagi ogólne: Gatunek ten jest znany również pod nazwą wrzośca siedmiogrodzkiego. Bruckenthalia jest rodzajem monotypowym, tzn. że obejmuje tylko ten jedyny gatunek, rodzimy w południowo-wschodniej Europie i w Azji mniejszej. Jest on blisko spokrewniony z rodzajem Erica, różni się jednak dzwonkowato zrośniętym kielichem i 8 pręcikami, zrośniętymi między sobą i z koroną. Bruckenthalia spiculiflora jest również dość wdzięczną rośliną uprawną, która bywa sadzona, razem z Erica lub Calluna, w ogródkach wrzosowiskowych i skalnych jako niski pokrywający glebę kobierzec. Co prawda nie można jej przycinać. Stoczniowcy
